Temat: Przypowieść o duszyczce

Była kiedyś duszyczka, która wiedziała, że jest światłością, młoda i przeto żądna doświadczenia. “Ja jestem światłością", powiadała. “Ja jestem światłością." Jednak świadomość ani powtarzanie tego nie mogły zastąpić doświadczenia siebie jako światłości. W świecie, z którego wywodziła się duszyczka, panowała wyłącznie jasność. Każda dusza była wspaniała, każda niepowszednia, i każda błyszczała blaskiem Mojej światłości. Zatem owa duszyczka była niczym płomyk świecy na słońcu. Zanurzona w jasności, której stanowiła część, nie mogła siebie dostrzec, ani doświadczyć, Czym W Istocie Jest.
Stało się wiec, że duszyczka zapragnęła siebie poznać. Tak mocne było jej pragnienie, że pewnego dnia powiedziałem: “Czy wiesz, Maleńka, co musisz uczynić, aby zaspokoić to swoje pragnienie?"
“Co takiego, Boże? Co? Nie cofnę się przed niczym!", odparła duszyczka.
“Musisz odłączyć się od nas", rzekłem, “a potem pogrążyć się w ciemności."
“A czymże jest ciemność, o Przenajświętszy?", spytała duszyczka.
“Wszystkim, czym nie jesteś ty", wyjaśniłem i duszyczka zrozumiała.
Tak wiec oddzieliła się od Całości i zstąpiła do innego świata. A w tym świecie miała moc ściągania na siebie wszelkich odmian mroku. I tak postąpiła.
Lecz pośród owych zgromadzonych ciemności zawołała, “Ojcze, Ojcze, dlaczego mnie opuściłeś?" Ja i wy to czynicie w swej najczarniejszej godzinie. Ale przecież ja nigdy was nie porzuciłem, zawsze stoję u waszego boku, gotów przypomnieć wam, Czym W Istocie Jesteście; zawsze gotów przyjąć was z powrotem do siebie.
Zatem, bądźcie światłem - w ciemności i nie przeklinajcie jej.
I nawet kiedy osaczy was to, czym nie jesteście, nie zapominajcie swej prawdziwej istoty. Głoście chwałę stworzenia, nawet gdy chcecie wnieść doń zmiany.
I wiedzcie, iż to, jak się zachowacie w chwili najcięższej próby, może stać się zaczynem najwspanialszego triumfu. Albowiem stwarzane przez was doświadczenie jest wyrazem tego, Czym W Istocie Jesteście - I Czym Pragniecie Być.




Z góry uprzedzam was że nie ja to wymyśliłem, można powiedzieć że coś kazało mi to tu wkleić, aby przypomnieć co niektórym kim są. Sam przyznam że jest to na razie po za mną, to co właśnie zrobiłem, ale czuję że tak musiałem zrobić.

Można powiedzieć że spełniłem swoja wolę.

Fragment książki: "Rozmowy z Bogiem".

mógłbyś też wyraźnie zaznaczyć, że jest to z książki Rozmowy z Bogiem :P


-----------------------

pfff 400 post

Ale to akurat jeden z ładniejszych fragmentów tejże książki.

Fakt zapomniałem zaznaczyć, mój błąd.

Napisał VanHelsing

.
Lecz pośród owych zgromadzonych ciemności zawołała, “Ojcze, Ojcze, dlaczego mnie opuściłeś?" Ja i wy to czynicie w swej najczarniejszej godzinie. Ale przecież ja nigdy was nie porzuciłem, zawsze stoję u waszego boku, gotów przypomnieć wam, Czym [FONT=Comic Sans MS]W Istocie Jesteście; zawsze gotów przyjąć was z powrotem do siebie.
Zatem, bądźcie światłem - w ciemności i nie przeklinajcie jej.
I nawet kiedy osaczy was to, czym nie jesteście, nie zapominajcie swej prawdziwej istoty. Głoście chwałę stworzenia, nawet gdy chcecie wnieść doń zmiany.
I wiedzcie, iż to, jak się zachowacie w chwili najcięższej próby, może stać się zaczynem najwspanialszego triumfu. [FONT=Comic Sans MS]

Doskonale to rozumiem, szczegółnie ten fragment Dziękuję Van ze ten teks:) za to że umiesciłeś go na forum.
Mam nadzieję ze niektórym doda on otuchy.
Żeby nie wiadomo jaki mrok nas otaczał to nigdy nie jest za późno. Myślcie o świetle, to światło cały czas jest w was.

Im większy jest Twój blask o Świeco, tym więcej przyciągasz ciem..
Jednak nie lękaj się.. Ogień pali i trawi wszelkie zagubione istnienie...